سیب

مرد دوباره به خانه ها ي با سقف براق شيب دار نگاه مي كند كه  اينجا و آنجا  در دامنه ي تپه  و در ميان  كشتزارها از هم جدا افتاده اند . معماری خانه ها به گونه اي است که نور آفتاب مي تواند از پنجره هاي سرتاسري  بتابد  یا به كمك سلول خورشيدي  در باطری های کوچک خانگی  ذخیره شود و سراسر شب اتاقها  را گرم و روشن نگه دارد. اما اكنون هوا  ابري است . آن سو تر درختان بلند و تنومند جنگلي در آمد و رفت  توده هاي مه گم  و پيدا مي شوند. لابلاي بته ها ي پرپشت و كوتاه خودرو ، قطرات ريز باران روي  تارهاي عنكبوت کوهی چون دانه هاي مرواريدند. سكوت دلپذیر دشت را  گهگاه آواز پرنده اي تك افتاده ، زمزمه ی نسیمی ، یا  زنگوله ی گاوی در چرا  برهم می زند . مرد به جا مانده در خلسه ي سكوت ، از دور چشم بر مي دارد  تا به خانه ای در چند قدمی بنگرد . یک آلاچيق در نزدیکی خانه  بنا شده است ، با ستونهايي از تنه ي درخت صنوبر  و سقفي پوشيده از شاخ و برگ درختان  كه حالا خشك شده و به رنگ قهوه اي و قرمزدر آمده اند . نگاه می کند به امتداد پياده راه سنگفرش تا جلوي پله هاي ايوان خانه  و به سبزه ها كه از میان  قلوه سنگهای درشت راه باز کرده و سر برون آورده اند.  

 درست يك هفته قبل از آنكه خانم بروك ، همسر دانيل با سكته ي قلبي از دنيا برود در جاده ي كوهستاني چپ كردم و لاشه وانت را به قيمت چهار دلار و بيست و پنج سنت فروختم. جاي زخمی از زير چشم تا گوشه ي دهانم مثل زخم شمشير كشيده بود. دانيل  که آنهمه بد اخلاق بود و کم و بيش بد جنس هم بود نمي توانست جلوي خنده ي گل و گشاد خود را بگيرد و در حالیکه سبيلهاي سفيد  و باریکش  از دو طرف مثل دو تا آونگ تاب مي خوردند .

روایت فراموشی یکی و دوتا نیست ، ولی  بی آنکه بخواهم  با داد و هوار از ارزش و اعتبار فیلمهای ساخته شده  در این باره بکاهم  با صدایی بلند می گویم که ناشناس روایتی است بکر و بی مانند از کانون گریزی ، در هم آمیختگی و گسترش خویشتن در پیکره ای  بی مرز از انسان .

چند سال پیش در دفتر کارم می نشستم و هر وقت در آینه نگاه می کردم یک پپه ی کند ذهن به من زل زده بود. ولی دیدار گاه و بیگاه با بقیه ناشرها و نویسنده ها  نوری در دلم می تاباند ، به یادم می انداخت که درون جامعه ای کم هوش و هر کی به هرکی قدم گذاشته ام که  انبوهی نویسنده ، ناشر ، ویراستار و منتقد  از طبقه و گروههای گوناگون با هم آمیخته اند بی آنکه منافع جمعی خود را تشخیص دهند ،  و در نتیجه  نباید نگران اینجور چیزها باشم . روزی شخصی با قدمهای نامرتبی که  از دور داد می زد  این شخص متزلزل است ، این شخص عقب افتاده است، این شخص بازنده است ، با کت و شلوار ناجوری بر تن و داستان بلندی در دست به دیدارم آمد.  

تنها شکل پذیرفتنی و صلح آمیز برای ادامه ی  زناشویی ،  دیکتاتوری مبتنی بر برده داری است زیرا به همان اندازه که مردان تاریخ بی رحم بوده اند  ، زنان تاریخ نیاز داشته اند که برده باقی بمانند.

مرد شاخه ی کاج را کنار زد. کاروانسرا در حصار تنگ درختان جنگلی با دیوارهای راست شده از الوار  و لت های سقفی شیب دار ، نفس زنان دود سفیدی از دودکش بیرون می داد. به جز چراغهای پر نور توی کاروانسرا که پنجره ی بخار گرفته را  یکسره به رنگ زرد در آورده بودند ، چند رشته لامپ رنگ و وارنگ  از درختی به درختی ، و  به تیرکی ، محوطه ی جلوی کلبه را روشن می کرد و بستر برف را که حالا بند آمده بود وامی داشت تا با هزاران چشم نقره ای چشمک بزند. درشکه ی زهوار در رفته ای  با دو اسب جلوی ایوان بود. اسبها را با پالان و پتو پیچیده بودند تا سردشان نشود. آن سو تر کامیون جمع و جوری پوشیده از برف با چرخ پنچر کنار انباری افتاده بود. از داخل صدای آکاردئون می آمد. شاید داشتند می رقصیدند ، یا نشسته بودند و با درک زمینی شان از  آتش و آبجو ، تاریکی و گستردگی جنگل را آن بیرون با تمام موجودات سرما زده اش از یاد می بردند.

اين دهه ميتواند دستمايه ي طنز باشد براي كساني كه آن را نزيسته اند . ولی براي ما كه تا خرخره در منجلاب رویدادهای عصر خود غرق شده ايم ترس  است که حکم می راند. 

در عمق جنگلهای نمی دانم کجا ، قبیله ای هست که رسم دارند پدربزرگشان را بعد از مرگ بخورند. خام یا پخته اش را خبر ندارم ، با تشریفات می نشینند دور میز و از کوچک تا بزرگ آرام آرام گوشت تنش را می جوند تا تمام شود. تا اینجای کار هیچ اشکالی ندارد . برخی گفته اند منع اخلاقی دارد ، کدام اخلاق ؟ طرف مرده ، بچه ها راضی ، همه ی خاندان راضی ، آسیب شناس قبیله هم جواز کار را داده ، ما چکاره ایم که برایشان قانون بنویسیم .

مصاحبه اشپیگل با گلاره رسول پور، دختر خالد رسول پور

باورهای ایرانی قرنها در بستر دین ریشه داشته است. در حالیکه تمدن غرب مدتها پیش خود را از بندهای آیینی رهانید و صلیب را مانند یادگار کم ارزش  مادر بزرگ  به گردن  آویخت . ظهور اینترنت که امکان ارتباط گسترده و آشنایی بیشتر با فرهنگ بیگانه را فراهم آورد از یک سو ، و هجوم دستاوردهای تکنولوژیک بی آنکه در تولید آنها سهمی داشته باشیم و پا به پای علم پیش رفته باشیم از سوی دیگر ، فرزندان تازه نفس این مرز و بوم را به سردرگمی کشانید.  سر انجام جوانان با ریشه در خاک مذهب ، و تنفس در هوای غرب ، به فال قهوه و روانشناسی یونگ و خودباوری هرمان هسه  رو آوردند که با نگاهی پیامبرانه به انسان در صدد نجات آدم واره ها از نیهیلیسم و پیوند دوباره به عالم لاهوت بر آمده بودند. با قدم زدن زیر پرچم نومسیحانی چون بودریار  نه سیخ می سوزد نه کباب . هم معنویت می ماند  هم  دانش چون  سپری در برابر تیرهای واقعیت از ما دفاع می کند. دموکراسی نمونه ی هضم نشده ی دیگری است که غرب  مدتها پیش بالا آورده و ما همچنان آن را نشخوار می کنیم.

آنچه  پیش رو دارید مصاحبه ی کوچکترین فرزند مسعود رویان ، با کوچکترین دختر خالد رسول پور است که  تابستان 2095   در  اشپیگل چاپ شد.  

سعید رویان : خانم گلاره ، شما به عنوان کوچکترین عضو خانواده ی رسول پور و تنها بازمانده ی نسلی که نیم قرن دنیا را تحت سیطره ی جهانبینی خود قرار داد چه احساسی دارید ؟

گلاره رسول پور : چه احساسی باید داشته باشم ؟

سعید : آیا به او افتخار نمی کنید ؟

گلاره : باید بکنم ؟