سیب

من شخصن ازاین گره گشایی فراتاریخی  بسیار لذت بردم زیرا  بیانگر حقیقتی بود که  همه ما از قبل می دانستیم ولی  به سبب  بی دقتی آن را فراموش کرده و در دخمه های متروک گذشته جا گذاشته بودیم. همینکه مادونا ی زن ، هویت خود را باز می یابد و به پای جاشوی مرد می افتد ، به بیانی دیگر همینکه  برده بودن خودش را می پذیرد ،  از بار سنگین مسئولیت  اشراف منشی نیز رهایی پیدا می کند   . به این ترتیب  بردگی نوین تبار خویش را باز یافته  و تسلیم سرنوشت چاره ناپذیر خود ،  بعد از یک قرن جیغ و داد   سرانجام در جزیره ای کوچک میان آبها و بریده از تمدنی بزرگ  خسته و کوفته  آرام می گیرد تا  نفس براحتی  بکشد. سرانجام مادونا ی زن  وقتی چشمش به یک کشتی گذران در دریا می افتد موذیانه سکوت می کند  و شانس بازگشت به شهر را از دست می دهد . چرا ؟ ... چرا  یک  مادونای ثروتمند و گیر افتاده در جزیره ای متروک باید کشتی نجات را به سادگی از دست بدهد ؟  پاسخ اینجاست که زندگی زیر سایه ی مقتدر یک مرد  آنقدر زیباست که  بهتر است صدایش را در نیاورد تا مجبور نباشد به واقعیت جامعه ی کنونی بازگردد و  لذت تازه کشف کرده اش را پامال کند. هم آیندی این شکل از زندگی با  زندگی در ایران قدیم ، و نیز عربستان پیش از اسلام ،  بیننده را به فکر می اندازد که زنان هیچگاه از اینکه پشت سر مردان خود راه بروند و پا روی جای پای او بگذارند ناراضی نبوده اند.

ماکس وبر در بخش مطالعه تاریخ به شیوه ی تفهمی  معتقد است  برای پی بردن به آنچه جریان داشته است باید در  موقعیت گذشته قرار گرفت و آن را فهمید. نمی شود  با استانداردهای  کنونی در باره ی پادشاهان پیش از تاریخ و ومخالفینشان داوری کرد ، نمی توان جایگاه پشت پرده ای زن  در ایران باستان را  دوست نداشت زیرا  منطبق بر شیوه اجتماعی تولید آن زمان  طراحی شده بود و به خوبی کار می کرد . هر دو نفری که زیر یک سقف زندگی می کنند  دست کم به سبب دوگانگی در خواسته ها دیر یا زود به هم خواهند پرید. پس یکی باید فرمان بدهد و دیگری فرمان بپذیرد .